Marta Szlasa-Rokicka - życzenia dla Pani Haliny

WIGILIA 2007

WIGILIA 2014

WIGILIA 2012

WIGILIA 2009

 

Ile wigilii przeżywa przeciętny młody człowiek w okresie świąt? Ja przeżywam trzy. Jedna, ta najbardziej oczywista, będzie 24 grudnia. Druga, której również można się spodziewać, w szkole, taka tradycja. Najmniej „zwyczajną” i „spodziewaną” była ta, która odbyła się w niedzielę. Wigilia w Ognisku. Piąty, kolejny rok w Ognisku, piąta, kolejna wigilia. I jak zawsze robimy pokaz, przynosimy prezenty, jedzenie. Ale teraz było jakoś inaczej, nie ze względu na coroczną wyjątkowość tego dnia, ale przez fakt że to my jesteśmy najstarsi. Jestem w grupie 2015. Co w tym nowego, już rok temu byłam wśród najstarszych. Jednak w niedzielę, kiedy siedzieliśmy w mniejszej sali i byłam w stanie zobaczyć każdego, poczułam się staro. Pokaz grupy pierwszorocznej - bitwa rapsów, drugi rok Pana Jowialskiego i Trzy po trzy. Familiada – pomysł, który powracał do naszej grupy, poszerzonej już o Świętoszka, przez trzy lata. I nagle, kiedy pani Ania poprosiła nas o wypowiedzenie kilku życzeń dla najważniejszej w Ognisku osoby, my stoimy jak słupy i jąkamy jakieś marne życzenia. Serio, Marta? To wszystko na co cię stać po tych 5 latach? Mam nadzieję że nie. Więc czego chcę życzyć pani Halinie, osobie od której wszystko się zaczęło, która wypełniła każdy weekend mojego dorastania? Życzę Pani, aby zawsze pamiętała Pani o radości, którą dała Pani tylu osobom. Aby każdy dzień dawał Pani coś nowego. Życzę Pani codziennej dumy z tego, co Pani osiągnęła. Życzę Pani (i sobie) Ogniska. Dziękuje Pani za Ognisko. Dziękuje za zaszczyt jaki mam przebywając z tymi wszystkimi ludźmi, i mogąc pisać życzenia właśnie dla Pani, mimo że niczym specjalnym się nie wyróżniam. Dziękuje za wyjątkowość tego miejsca. Za wytrwałość w jego tworzeniu. Słowem – dziękuje za wszystko. Wesołych świąt, Pani Halino.

Anna Kozłowska – Pożegnanie Bartyckiej

sekretariat Ogniska, 30 września, godz. 21:00

Zmiany. Zmiany. Zmiany. Na początku zaskakują, potem przerażają, wzbudzają utratę stabilności, lęk przed niewiadomym, chęć buntu, wewnętrzny okrzyk: „nie!”, często „nie bo nie”. Potem oswojone dają ożywienie, otwierają głowę, poszerzają horyzonty, prowokują do innych rozwiązań, pokazują nowe przestrzenie możliwości. Stają się siłą napędową do działania. I w końcu pozwalają poczuć się lepiej. Komfort przyzwyczajenia usypia naszą kreatywność. A każda zmiana staje się źródłem nowej energii. Bez zmiany nie ma rozwoju.

W Ognisku przyszedł czas na zmianę siedziby. Pożegnanie Bartyckiej. Miejsca gościnnych naukowców z PAN, którzy znosili naszą artystyczną nadaktywność, wrzawę przez zajęciami i pokazami, gromkie okrzyki powitań, huraganowe śmiechy i oklaski, aktorskie wrzaski, piski, skoki i łomoty oraz ogólny twórczy chaos. Czyli zajęcia teatralne nastolatków.

Tak. Będziemy tęsknić. Za blatem portierni z Panem Mirkiem i niekończącymi się rozmowami, żartami i setką powiedzonek „cześć jak czapka”, „zegarek kupisz, czasu nie”. Za furtką, która nie zawsze chciała się otworzyć. Za widokiem świateł właśnie odjeżdżającego z przystanku „108”. Za przystankiem, który cierpliwie chłonął pozajęciowe wrażenia. Za dźwiękiem spadającej w maszynie puszki coli. Za maszyną, która potrafiła zamiast kawy obdarzyć rosołem. Za urokliwym patio z kojącą zielenią i nie działającą fontanną. I za cudownie rozkwitającą w maju magnolią. Za aulą w szale wigilijnych pokazów. I aulą pełną ekscytacji powitań na rozpoczęciach roku, smutku pożegnań na zakończeniach, wzruszeń przy odbieraniu dyplomów i uniesień podczas przyznawania nagrody im. Doroty Wolskiej. Za schodami w kurniku, które były kolejnymi stopniami wtajemniczeń w teatralny świat. Za próbami w „karczmie”. Za ciasnym korytarzykiem, w którym w setkach ciuchów zawsze udawało się w końcu znaleźć własną kurtkę. Lub zadziwiający przedmiot, który natychmiast stawał się niezbędnym rekwizytem. Za kanciapą, w której czekał gotowy do wessania powigilijnych resztek odkurzacz. Za brakiem tlenu w sali żółtej zastępowanego przez obrazy z telewizora. I leciwymi poduszkami, które emitowały przytulność. Za kolorem ścian w zielonej, który uspokajał i drażnił jednocześnie. I kaloryferami, które wbijały się w plecy. Za balkonem w sali niebieskiej, który bywał kulisami i garderobą. I filarem, który ciągle przeszkadzając, kazał pokochać pokonywanie przeszkód. Za drzwiami sali czarnej, które zniosły tysiące gwałtownych szarpnięć i zatrzaskiwań. Za oknami, które się nie otwierały, nie wietrzyły, ale były świadkiem setek warsztatów i pokazów. Za sekretariatem Ogniska, który wyglądał jak magiczny zagracony strych z bajki, gdzie można było znaleźć wszystko, a gdy trzeba było stawał się pokoikiem zwierzeń. Za ulubionymi zakątkami, zaułkami, zakamarkami.

Tak. Będziemy tęsknić. Ale tak samo jak za Osuchowem, Małą Wsią, Jadwisinem… Jak za wszystkimi „naszymi miejscami”, gdzie choć przez chwilę płonęło nasze Ognisko. Ale Ognisko to nie miejsce.

Ognisko to nie ściany. Ani kod pocztowy.

Zmieniamy adres na Lubelską 30/32, ale wszystko co ważne zabieramy ze sobą, bo jest w nas! 

 

sekretariat Ogniska, 30 września, godz. 21:01 - zmiana staje się źródłem nowej energii

Wojciech Kochański - Stolica w kawiarni

 

                        Nie wiem jak, ale czuję, że zacząć muszę, więc zacznę od podziękowania.

Teraz pewnie wyobrażasz sobie mnie jako księdza po dożynkach albo jakiegoś galowego konferansjera, który zaczyna listę odbiorców podziękowań. Nie, nie, nic z tych rzeczy. Tak ogólnie. Wszystkim. Wszystkiemu. Za wszystko.

                        Dziękuję za Festiwal Języka Polskiego w Szczebrzeszynie!

 

Skoro udało ci się tu przebrnąć to włącz wyobraźnię i słuchaj...

 

...Skwar, ukrop i duchota. Wchodzisz na teren szkoły w jakiejś mieścinie. Duży jasny namiot pierwszy rzuca się w oczy. Okazuje się być wielki. Kręcą się jacyś jeszcze nie znani ci ludzie. Wchodzisz pod namiot i tu dopiero się zaczyna. Białe ogrodowe krzesełko przy białym stoliku. Siadasz. Leci najpewniej coś Beatlesów ewentualnie delikatny Leonard Cohen. Po prawo barek. Sączy się kawa z ekspresu, kruszą kostki lodu, przelewa chłodna lemoniada. Obok barku mieści się mini księgarnia – ciągły ruch przy półkach. Drewniane panele z delikatnymi skrzypnięciami uginają się pod nogami klienteli i organizatorów.

            Za namiotem obrazek jak z widokówki. Na drzewach obracają się przywiązane do gałęzi literki ze styropianu. Kawałek dalej leżaczki (idealne do czytania). Idziesz dalej i teraz to już pewnie nie uwierzysz. Tu, przemyślnie usytuowany, nad  (jakkolwiek to teraz nie wytrąci ze skupienia) Wieprzem, kolejny namiot. Kryje pod sobą wygodne kanapy i pufy. Przechodząc czujesz, że musisz legnąć tu choć na moment. Rzeka płynie, drzewa szumią – po prostu czujesz, że odpływasz...

 

            No i tak to wyglądało. A to tylko pojedyncze wspomnienia. Dodaj do tego jeszcze ludzi, książki i przede wszystkim wymiar 3D.

To niesamowite miejsce wywarło na mnie takie wrażenie, że czułem się tam maleńkim okruszkiem, ale za to okruszkiem czego? Oczywiście czegoś nienamacalnego i ulotnego, lecz mocno wierzę, że istotnego i wzbogacającego. Sama przestrzeń popychała do zainteresowania, poznawania, przemyślenia i działania.

 

            Tak popchnięty jednego dnia festiwalu udałem się na spotkanie ze wspaniałym pisarzem Eustachym Rylskim. Pan Rylski okazał się być bardzo interesującą osobą. Słychać było, że to człowiek, który wszystko ma poukładane i przygotowane. Co wydało mi się zabawne, w wypowiedzi często powracał do czasów młodości, kiedy to był niesamowitym kobieciarzem. Ciągle skromnie powtarzał, że uznaje siebie tylko za bardzo dobrego autora, a do pisarza mu jeszcze daleko. W pewnym momencie ktoś z publiczności zapytał Pana Rylskiego, czego wymaga od współczesnych pisarzy. Odpowiedź znów wydała się mu być oczywista. Pisarze według niego powinni się zająć filozoficznymi pytaniami o życie, śmierć i Boga. Pod koniec wypowiedzi znów napomniał, że jest tylko autorem, więc przyszło mi na myśl: Zaraz, zaraz. (z pełnym szacunkiem do Pana Rylskiego) Czy pan aby przez przypadek nie zrzuca z siebie odpowiedzialności, która ciąży nad pisarzami?

I wtedy zapytałem natchniony: Czego Pan w takim razie wymaga od siebie? Jaką misję stawia sobie?

Oj. Tu skończyła się lista przygotowanych odpowiedzi i Pan Rylski zaczął się trochę gubić. Zaraz jednak ruszył mu z pomocą jakiś pan w garniturze... Chwila! Przecież to kolejny świetny polski pisarz Wiesław Myśliwski. I wywołałem burzę. Myśliwski próbował przekonać Rylskiego, że ten w pełni zasługuje na miano pisarza. Rylski bronił się jak mógł, nazywając siebie jedynie "bardzo dobrym autorem". Cóż to była za rozmowa! Do kompromisu nie doszło, obaj panowie zatonęli w argumentach i zabrakło czasu na podliczenie wyników. Wyszedłem z tego spotkania lekko dumny i lekko zawstydzony, no bo jakby nie patrzeć wprawiłem w zakłopotanie o wiele starszego - "Bardzo Dobrego Autora" czy Pisarza - nie wiadomo.

 

            Teraz napełniony magią festiwalu czytam jak szalony (chociaż nie wiem jak czytają szaleni). Myślę sobie jak dużo mam jeszcze do przeczytania. Ktoś mi pewnie powie, że jeszcze mam czas, młody jestem. Może i młody, ale jaki głodny! Głodny wrażeń...

Ach! Gdyby dzień trwał dwa razy dłużej? Ileż bym przeczytał? Ileż obejrzał? I festiwal jeszcze by trwał?

 

            Więcej już nie powiem, bo sam odpłynąłem :)

 

 

 

 

 

Alicja Wolniewicz - Jak odkrywam w sobie sztukę

Jako młodzi artyści, próbujemy odkrywać to, co najbliższe naszemu sercu, a jednocześnie najbardziej dla nas tajemnicze i nieodgadnione. Bo jak odgadnąć to, czym jest sztuka? Badając swoje własne potrzeby i obserwując swoje reakcje na otaczający nas świat, stwierdzam, że nie potrafię inaczej, jak tylko przy pomocy sztuki, rozumieć tego, co wokół nas. To jest właśnie problem młodego człowieka: nie umiem dokładnie powiedzieć, czym jest ta sztuka, ale to właśnie ona stała się nieodzownym elementem mojego życia, warunkiem, dzięki któremu mogę oglądać świat.  Czuję, że to co mnie wypełnia, jest jeszcze nienazwane, nieuformowane, swobodnie otacza moje myśli, ale nie mam nad tym kontroli.  Sztuką nazywam właśnie to, co mnie wypełnia i co pozwala mi oddychać.

Każdy człowiek odbywa w swoim życiu długą drogę formowania siebie. Drogę, której celem jest odkrycie własnego wnętrza, nazwanie tego, co wypełnia każdego z nas po brzegi, tego, co warunkuje nasze życie. Każdy z nas ma potrzeby, jednak każda z potrzeb jest uwarunkowana innym czynnikiem.

Ja na swojej drodze trafiłam do miejsca,  gdzie odnalazłam w sobie siłę, by zbadać to, czym jest dla mnie sztuka. Trafiłam do Ogniska. Na swojej drodze miałam wiele przystanków, na których zatrzymywałam się na dłużej i które pozwoliły mi naprawdę wsłuchać się w swoje wnętrze, lecz dopiero Ognisko pozwoliło mi rozebrać pojęcie tej „sztuki”, którą mam w sobie na czynniki pierwsze. Zanurzyłam się w sobie, bo Ognisko pokazało mi, że mam na to nie tylko czas, ale i siłę i odwagę.

Doznałam olśnienia.

Co buduje sztukę, która we mnie jest? Nie ma prostszej odpowiedzi! Ludzie. To ludzie są fundamentem, który warunkuje mój rozwój, to ludzie składają się na tworzenie sztuki. Nie tylko takiej, którą noszę w sobie, ale też sztuki w ogóle. Potrzebuję sztuki, by móc określić siebie, a skoro potrzebuję sztuki, potrzebuję też ludzi.

Dzięki Ognisku nie tylko poczułam siłę, by nauczyć się słuchać siebie. Dzięki Ognisku zrozumiałam, że czynnikiem, dzięki któremu mogę się rozwijać, są ludzie. Nie znajdę w całej Warszawie miejsca, które budują bardziej wartościowi ludzie. Skoro to właśnie ludzie mają kreować mnie jako człowieka, niech kreują mnie ludzie, których spotykam w Ognisku. Jeśli tak będzie,  nie boję się o to, co uzyskam na końcu swojej drogi. Jeśli tak będzie, nie obawiam się już niczego.

Jan Kwapisiewicz - Oczekiwany zachwyt

(Rzecz dzieje się na Festiwalu Języka Polskiego w Szczebrzeszynie, trwa wywiad i czytanie wierszy Ryszarda Krynickiego.)

 

 

 

Kompletnie nieznana osoba, staje się dla ciebie w jakiś sposób bliska. Brzmi trochę jak fragment gry rpg na papierze, ale to coś więcej.

Często pamiętam wydarzenia przez krótką chwilę, zaraz potem przepadają w ciemnej dziurze i tylko przy refleksjach obiadowych wracają, ale czasem niektóre momenty zostają, na miesiąc, czy dwa, jednym z nich było spotkanie z Ryszardem Krynickim, poetą pokolenia 68. Pan Ryszard ma aparycję dziadka do orzechów, niby ciało jak z drewna, a twarz się nie zamyka, tylko zręcznie przegryza zawiłą treść własnej poezji. (To jego własne słowa, więc dziwne by było, gdyby był niezręczny). Oczywiście, te wiersze wyleciały mi z pamięci, zawsze wylatują, a zostają odczucia, a w większości z nich przeważał posągowy, niemal mistyczny obraz świata metalu i zimna, a on sam zdawał się świetnie w tym smutku odnajdywać. Po kilku minutach pan Ryszard stał się zmęczony, pewnie dolegał mu wszechogarniający upał, mi samemu też przeszkadzał w skupieniu się (to również przez temperaturę zapomniałem pytań, które chciałem zadać), ale starałem się pokonać piaskowego dziadka i dalej słuchać, coraz ciekawszej poezji.

Krynicki znów poskarżył się na złą aurę, miałem wrażenie, że może nie chodzi o pogodę, ale o niego samego, może coś ciążyło mu na duszy, zacząłem się bać, że pan Ryszard może do nas mówić swoje (ale bardzo piękne) ostatnie słowa, w nagłym porywie zachciałem posłuchać go jeszcze bardziej, co ma do przekazania, jego wiersze stopniowo nabierały niespotykanego dla mnie sensu i głębi, stawały się małymi dziełami sztuki, moi współtowarzysze byli lekko znudzeni, a ja słuchałem, cały przejęty i napięty, czekając na więcej... i więcej. Nadchodził, sunął do mnie, najszybciej jak mógł. Stan pobudzenia trwał około 8 minut, potem pan Ryszard, albo zdał sobie sprawę, że nikt go nie słucha, albo ja straciłem magię jego „ostatnich chwil”. Czekając do końca wywiadu, (broń Boże Krynickiego) próbowałem ten stan przywrócić, ale nie potrafiłem, więc zaciekawiła mnie rzeka, obok której przycupnąłem, i wierzba, nadgryziona przez bobry. Nim sprawdziłem godzinę, Krynicki już skończył, a ja wstałem z postanowieniem przywrócenia dziwacznej euforii. Kiedy wszyscy moi przyjaciele się zebrali, wyraziłem mój entuzjazm dla jego twórczości, usłyszała to Pani Ania i od razu zapytała czemu, ja opowiedziałem w skrócie to, co opisałem tu w bardzo dużym skrócie i zapragnąłem mieć jego wiersze zawsze ze sobą, Pani Ania, powiedziała, że załatwi, i załatwiła, a ja byłem w siódmym niebie, (ale już nie takim jak na spotkaniu) cóż dalej jestem. Teraz po tygodniu, poza Szczebrzeszynem dalej szukam stanu z tamtego momentu. Jestem nad najbardziej polskim morzem z mórz, nad Bałtykiem. Łeba, tak nazywa się to miejsce, codziennie rano wstaję i zaczynam jednym wierszem i liczę, że Krynicki znów, jakimś cudem mnie zaczaruje, ale na razie nic z tego. Może to była magia chwili (pewnie tak, ale staram się tego tak nie upłycać), może cokolwiek z innych romantycznych i niewytłumaczalnych zjawisk w moim życiu, ale wciąż szukam, bo czuję, że jest to gdzieś bardzo blisko.

 

***

komukolwiek wierny – jestem wierny tobie

kogokolwiek zdradzam – ciebie zdradzam

za kimkolwiek tęsknię – tęsknię za tobą

jeżeli jestem już tylko echem cieniem z twojego snu,

o kimkolwiek zapominam – jakbym ciebie zapominał

Ryszard Krynicki

 

Lekkość.

 

 

 

 

Helena Urbańska - kształtowanie siebie a potem środowiska

 

Podobno człowiek stojąc w miejscu zaczyna się cofać. Czy to oznacza, że idąc na przód powinniśmy wyprzeć się wszystkiego co jest za nami? Wstydzić się tego, co kiedyś sprawiało, że czuliśmy się wyjątkowi, jedyni w swoim rodzaju? Śmiać się ironicznie z rzeczy, które nas uszczęśliwiały? Zamykać oczy na błędy, które kreowały nas na to czym jesteśmy dziś? Przez pewien czas oczywiście tak jest łatwiej.  Ale czy ktoś z was, ludzi, którzy przeczytają ten wpis jest zwolennikiem łatwych rozwiązań? 

Ja nigdy nie byłam. Moi rodzice często się śmieją, mówią, że utrudniam sobie życie, najprawdopodobniej mają rację (kolejna ważna nauka - rodzice niestety najczęściej mają rację, a szczególnie matki, które w dniu porodu dostają jakiś dziwny dar nieomylności). W pewnym momencie doszło do mnie, że łatwe rozwiązania nie łączą się z ryzykiem. Ryzyko za to łączy się z wygraną (przyznaję się bez bicia, lubię wygrywać, ale kto z nas nie lubi, niech pierwszy odlajkuje ten post!), albo przegraną, która wbrew pozorom więcej nas uczy. O sukcesach szybko się zapomina, prawdziwa nauka to nasze porażki.  A co najważniejsze i do czego od początku piję w temacie łatwiejszych dróg – wybranie na pozór prostszego rozwiązania wcale nas nie uwolni od tematu, przeciwnie spotęguje nasz strach przed zmierzeniem się z nim.

Znam ludzi w moim wieku, którzy odcinają się od swojej przeszłości. Ja nie pojechałam na obóz, nie będę chodzić na zajęcia w tym roku, ale z pełną świadomością swoich słów mogę powiedzieć (napisać w tym przypadku), że nigdy nie odetnę się od tych wszystkich zdarzeń, które były skutkiem mojego pójścia na egzaminy. Nie będę ukrywać, że większość wydarzeń nie ważne czy o pozytywnym czy negatywnym zabarwieniu były następstwem tej decyzji. Wszystkie przyjaźnie, miłości, ważne i mniej ważne wybory. Chociaż parę razy dostałam kopa w tyłek.

Pani Halina zorganizowała pierwsze egzaminy do Ogniska z góry wiedząc że wszyscy się dostaną. Chodziło tylko i wyłącznie o to, żeby ci mali ludzie poczuli w swoich sercach, że są wyjątkowi. Nie ukrywam, że nie zawsze potrafiłam zrozumieć decyzje podejmowane w Ognisku. Przez instruktorów, przez Panią Anię. Wydawały mi się niesprawiedliwe, czułam się rozgoryczona. Dlaczego moja grupa została rozłączona, skoro robiliśmy dobre spektakle?

Spojrzałam na to szerzej. I dotarło do mnie coś bardzo ważnego. Zorientowałam się, że Ognisko Teatralne w swoim założeniu nie ma nas wcale nauczyć robienia dobrych pokazów, grania, struktury scenariusza. Ognisko tworzy namiastkę niezwykłego, niespotykanego życia, w którym każdy członek społeczeństwa ma szansę poczuć się wyjątkowym. Jeżeli jedna grupka czuje się lepsza trzeba ich przystopować, tak żeby nikt nie czuł się gorszy i stłamszony. Tak, żeby każdy miał tę – czasami jedyną w życiu – szansę poczuć się wyjątkowym.  

Największą próbą w Ogniskowym życiu jest moment, w którym człowiek zaczyna czuć się wyjątkowym, ponieważ następstwem jest czucie się lepszym. Okropna sprawa. Trochę dystansu! Po pierwsze, wokół takiego delikwenta zaczynają się tworzyć toksyczne relacje społeczne, po drugie po weekendzie wyjdzie do świata, w którym będzie musiał napisać kartkówkę z matematyki. Uwaga, zagranie w trzech warsztatach na jednym obozie nie jest równoznaczne ze złapaniem Pana Boga za nogi.  Po całym moim ogniskowym życiu (jako czynny uczestnik, bo ogniskowiczem będę przez całe życie) mam tylko jedną radę. Nie jestem zobligowania do udzielania rad, nie jestem odpowiednim człowiekiem na to miejsce, ale wszystko piszę bazując na swoich doświadczeniach – w końcu w Ognisku byłam od 2010 roku - od których się absolutnie nie odcinam: nie warto się czuć lepszym. Czasami dobrze jest zaufać temu co robią starsi, którzy co weekend nas uczą.

Stopniowo zaczyna mi się rozjaśniać w głowie, powoli rozumiem po co były te wszystkie decyzje, których nie rozumiałam. Odeszłam z Ogniska, bo czułam się już na to gotowa. Zrozumiałam jak ważne jest kochanie sztuki w sobie a nie siebie w sztuce.

Stefcia Zajdel - Kiedy przyjechałam na obóz...

Kiedy przyjechałam na obóz, prawie nikogo nie znałam i troszeczkę bałam się jak to będzie, czy ludzie mnie polubią (mam nadzieję że polubili J). Niepokoiłam  się też trochę dlatego, że byłam na całym obozie najmłodsza (mam jedenaście lat) i wszyscy wydawali się wielcy i groźni.  Jednak szybko okazało się, że bałam się niepotrzebnie. Wszyscy byli dla mnie bardzo mili. Zajęcia były świetne (i  te z grupą i te z instruktorami), a instruktorzy bardzo fajni i pomocni. Poznałam wiele osób (w tym dwóch instruktorów: Olgę i Marcina) i wszystkich bardzo polubiłam. Wielu innych uczestników obozu zazdrościło mi, że tak wcześnie poszłam do Ogniska (w październiku miałam dziesięć lat), ponieważ oni przyszli gdy byli w gimnazjum lub liceum. Ja policzyłam, że mogę być na obozie jeszcze siedem razy, i bardzo się z tego cieszę!!!! Myślę, że na długo zapamiętam moją grupę (którą zresztą bardzo pozdrawiam). Nazywaliśmy się „Wolny marsz delfina, który pękł z przejedzenia”.  Bardzo dobrze mi się pracowało mimo, że wszyscy byli starsi (najmłodsza osoba miała na obozie czternaste urodziny).  Na zajęciach z instruktorem pracowałam z Olgą (którą też pozdrawiam). Opracowywaliśmy dwie bajki, które na koniec połączyliśmy w jedną historię, która potem była bardzo pokręcona. Pierwsza bajka opowiadała o tym, że pewien krawczyk o imieniu Niteczka dostał przepowiednię, że zostanie królem jeśli pójdzie na zachód. Poszedł oczywiście, a po drodze miał różne przygody. Na końcu musiał zaszyć niebo by zostać królem. Zgadnijcie czy to zrobił. Druga bajka opowiadała o złej księżniczce o kamiennym sercu, której pewien łabędź postanowił dać nauczkę. Moim zdanie wyszło świetnie (jak zresztą wszystkie pokazy instruktorskie). Dzięki obozowi poznałam wielu miłych ludzi i nauczyłam się nawiązywać znajomości (i zapamiętałam dwa wierszyki  dykcyjne !!!!). Naprawdę zachęcam do pojechania bo jest naprawdę miło. Na przykład bardzo mi się podobało, że przedostatniego dnia do czwartej nad ranem podpisywałam innym książki (bardzo przepraszam jeśli komuś się nie wpisałam). Bardzo dziękuję też za wszystkie wpisy, które ja znalazłam w mojej książce, oraz za pocztę francuską. Ogromnie  się tymi wpisami i liścikami do mnie ucieszyłam i wzruszyłam również. Zapomniałam dodać, że  gratuluję wszystkim grupom sztuk, które były świetnie zrobione, wymyślone, opracowane itp.

Stefcia Zajdel