Jakub Prange-Barczyński - Festiwal Korczak 2016

Dlaczego nie kino? Czemu nie piątkowy seans w telewizji? A może film ściągnięty przez internet obejrzany w domowym zaciszu. Nic nie robi na mnie takiego wrażenia jak teatr. Wraz z kilkudziesięcioma osobami w różnym wieku zostaję wpuszczony do sali, w której nie wiem czego się spodziewać. Gasną światła, a sala zamienia się w zupełnie inne miejsce. Pociąg, szkoła, wspomnienia, lub po prostu życie, z którym się utożsamiamy. W miejsca, które zaskakują, wprawiają w poruszenie i zapierają dech w piersiach, wprowadził mnie festiwal Korczak.

Szesnaście razy w ciągu dziesięciu dni  z wielkimi oczekiwaniami siadałem na fotelu przed sceną, wraz z tłumem podekscytowanych dzieci i szesnaście razy wstawałem szczęśliwy i zadowolony, patrząc na młodych, uśmiechniętych kompanów, gotowych do rozmowy z aktorami po występie.

Festiwal zapewniał wielką różnorodność spektakli, od „Co dwie głowy to nie jedna” dla najmłodszych przedszkolaków, po „ #enterorestes” dla prawie dorosłej młodzieży, oczekującej niesamowitych wrażeń. Łączący pokolenia, nagrodzony nagrodą główną i wieloma wyróżnieniami, spektakl „A niech to gęś kopnie” wywołał śmiech i poruszenie u wszystkich widzów. Gęś z depresją, przemierzająca świat w poszukiwaniu konsumenta, wywoływała śmiech u rodziców, dziadków, a co najważniejsze dzieci, które przecież dla Korczaka były najważniejsze. Były też spektakle, które wzruszały. „ONY”, przedstawienie bez scenografii, zabierające widza w podróż, którą jest życie. Pełne metaforycznych przekazów widowisko, wywołujące przemyślenia i u niektórych łzy. Drugim takim pokazem było „Tutaj jest wszystko”. Zostaliśmy zaprowadzeni do namiotu, zbudowanego na potrzeby spektaklu. Słuchaliśmy opowieści chłopca o jego pierwszej miłości, książce i walki z ojcem-tyranem.

Ze smutną rzeczywistością, mogli spotkać się widzowie, oglądając  story-lab, genialny wynik warsztatów przeprowadzonych przez festiwal Korczak. Ogniskowi instruktorzy: Sebastian Królikowski i Marcin Zbyszyński w znakomity sposób poprowadzili uczestników warsztatów. Porównanie dzisiejszych czasów z latami osiemdziesiątymi, daje dużo do myślenia. Kiedyś walka o własne prawa, dzisiaj o kursy językowe zagranicą.

Festiwal się kończy, a ja wychodzę trochę inny, bo teatr zmienia. Na szczęście zawsze na lepsze. Teatr oświeca, powiększa horyzonty, pokazuje cele, daje możliwości, zabiera w inny świat, a przede wszystkim żyje  i daje żyć nam, tym którzy go doceniają. Za to wszystko dziękuję 20. edycji festiwalu Korczak!

jury młodzieżowe w trakcie rozdawania nagród :)

Wielcy aktorzy w wielkich rolach 2

             czterowersy powstały na letnich warsztatach dramaturgiczno-teatralnych latem 2016

Agata Buzek jako Sabina w „Rewersie”

                Zrozpaczona matka umysł swój wytęża:

                Dlaczego Sabinka nadal nie ma męża?!

                Ona taka uczynna, mądra i miła,

                Co tam, że amanta w kwasie rozpuściła.

 Karolina I. Kaleta

Jerzy Stuhr jako Filip Mosz w filmie „Amator”

               Marzenia idą sznurem

               Za młodym Jerzym Stuhrem

               Obserwuje świat nie jako Amator,

               Lecz życia ludzkiego realizator.

Gabriela Stankiewicz 

Barbara Krafftówna jako Felicja w „Jak być kochaną”

               Lot samolotem daje chwilę wytchnienia,

               Lecz w trakcie niego wracają wspomnienia.

               Kreacja tej roli uszyta na miarę

               Od ról komediowych była kroków więcej niż parę.

Julia Wróbel

Daniel Olbrychski jako Kmicic w "Potopie"

               Ej, Danielu, skąd ten wąs?

               Ten tu? Ten co całą Szwecją trząsł

               Ten przez który złowrogo Lubiczem zawieje

               No cóż, powie Daniel,

               Wąs nie mój, a Kmicica Andrzeja

Alicja Wolniewicz

Tadeusz Łomnicki jako Pan Wołodyjowski w "Potopie"

               Rok nauki szermierki, pół roku jazdy konno,

               Choć Hoffmanowi narzekał na zdrowie, by wyjść ręką obronną

               Najpierw Anusia, potem Basieńka, coraz to nowa,

               Choć w nagłych razach musi być jedna wola i jedna głowa.

Jan Wieteska 

Barbara Synak - Mój pierwszy warsztat

Każdy kto przychodzi do Ogniska potrzebuje trochę czasu aby wczuć się w jego klimat Każdy kto przychodzi do Ogniska potrzebuje trochę czasu aby wczuć się w jego klimat, zagłębić się w jego szczegóły i odkryć znaczenie wszystkich tajemniczych słów. Jednym z takich magicznych i nieznanych słów jest „warsztat” - krótkie przedstawienie w pełni zrealizowane przez Ogniskowicza (aby dostać dyplom ukończenia Ogniska należy zaliczyć takie 3). Do Ogniska właściwie zaciągnął mnie kolega, dlatego przychodząc na pierwsze zajęcia wiedziałam już o Machulskich to i owo. Jedną z takich rzeczy był właśnie warsztat, co niektórzy instruktorzy od razu zauważyli i zaczęli namawiać do zrealizowania go. Na samym początku był to dla mnie bardzo odległy temat! „Jasne, ale przecież jeszcze nie teraz!”, „Mam przecież dużo czasu, po co się z tym spieszyć?”. Ale czas mijał, różne teksty przelatywały mi przez ręce, a warsztatu ani widu, ani słychu. W pewnym momencie złapałam się nawet na tym, ze czytając każdy tekst, czy to wiersz, czy książkę, czy artykuł, podświadomie już myślałam jakby to tutaj przestawić na scenie... Ale nieograniczony czas pozwalał mi w każdym tekście znaleźć jakąś niedoskonałość i odkładać to w nieskończoność. W końcu dałam sobie termin: "na obozie zrobię warsztat, koniec kropka". Znalazłam tekst, obsadę i zaczęłam myśleć. Właściwa praca zaczęła się dopiero na obozie. Okazało się, że nie będzie to takie proste jak myślałam... Stres z powodu małej ilości czasu i ogrom rzeczy do zrobienia dawały się we znaki, ale wkręciłam się w ogniskowy wir i jakoś to szło. Oczywiście, było bardzo dużo wahań i przeszkód. A tu światło nie takie, a tu zbyt głośno, a tu ktoś będzie się rozpraszał... Doszło nawet do tego, że dzień przed terminem, o godzinie 19 chciałam odwołać warsztat. Ale dzięki jednej dobrej ogniskowej duszy, która widząc mnie we łzach jedyne co powiedziała to: "chodź na próbę" i wszystko się udało! W scenariuszu zmieniłyśmy praktycznie wszystko i okazało się to najlepszą decyzją jaką mogłam wtedy podjąć. Świeże spojrzenie, kilka godzin prób aż do nocy i następnego dnia wszystko wyszło tak jak sobie wymarzyłam! Świat jest jednak sprawiedliwy i za ciężką pracę czeka człowieka nagroda. Kiedy cała spięta czekałam na miejscu warsztatu i zobaczyłam zbliżającą się widownię, na jej czele zobaczyłam znajomą blond postać. Na początku trudno mi było uwierzyć ale po kilku sekundach okazało się, że nawet sam Piotr Adamczyk przyszedł zobaczyć mój warsztat! Gdy po wszystkim zapytałam się koleżanki, która mi pomagała, czy coś o tym wiedziała, z miną pełną spokoju powiedziała, że oczywiście, że tak, ale nic mi nie powiedziała, bo nie chciała mnie stresować. Może i dobrze? W każdym razie, gdyby ktoś teraz zapytał mnie czy było warto się stresować, bez wahania odparłabym, że tak. Co więcej, mam zamiar to powtórzyć! To czego nauczyłam się robiąc mój pierwszy warsztat to to, że w Ognisku naprawdę można zrobić coś z niczego.

Wielcy aktorzy w wielkich rolach 1

czterowersy powstały na letnich warsztatach dramaurgiczno-teatralnych latem 2016

Krystyna Janda w roli Agnieszki w filmie Andrzeja Wajdy "Człowiek z marmuru"

                      W „Człowieku z marmuru” w roku 1977

Który opowiada dyskretnie o systemie PRL-u złudnym

Zagrała młodą studentkę, boku Radziwiłowicza i Łomnickiego

Krystyna Janda, choć u Wajdy wybitna, słynie nie tylko z tego

Marta Szlasa-Rokicka

Jan Machulski jako Henryk Kwinto w filmie "Vabank" Juliusza Machulskiego

                    Zemsta najlepiej smakuje na zimno

Wie o tym dobrze Henryk Kwinto

Okradł nemezis Kramera Gustawa

Czekała go kasa, trąbka i sława

Julia Grodzewicz

Zbigniew Cybulski w roli Maćka Chełmickiego w filmie Andrzeja Wajdy "Popiół i diament"

Powojennej polski bunty antysystemowe

Potrzeba serca i sztuki zrodziła dzieło filmowe

Okrzyknięty naszym polskim Jamesem Deanem Zbyszek

Zmarzniętych już walką, naszych chłopców podpalił kieliszek

Ola Szlasa-Rokicka

 Roman Wilhelmi w roli Nikodema Dyzmy w serialu "Kariera Nikodema Dyzmy" 

W cwaniactwa nie buntu symbol wcielony geniusz Wilhelmiego

Kariery szczeble w marę go wpędziły bogactwa piekielnego

Tak to piął się prownicjuszek Dyzma na fotel premiera

Panie i Panowie w ten oto sposób rodzi się kariera

Ola Szlasa-Rokicka i Maja Urbanowicz

 Marek Perepeczko w roli Janosika w serialu "Janosik"

                      Są takie role, co naznaczają już do końca aktora

Tak było z Janosikiem, a on mówił, że dobra to była zmora

I choć pewnie skrycie marzył dla siebie o czymś więcej

Silnym rozbójnikiem będąc, wkradł się w niejedno serce

Agata Strupiechowska

Bogusław Linda jako Witek Długosz w filmie Krzysztofa Kieślowskiego "Przypadek"

                      Zdążyłem? Czy nie? Od tego zależy

Z kim będę pił a z kim się będę mierzył

I choć ten „przypadek” reżyserował Kieślowski

To mi się chce gadać z Pasikowskim

Tomasz Klochowicz

Katarzyna Figura jako Mariola Wafelek w filmie Radosława Piwowarskiego "Pociąg do Hollywood"

                      To pociąg do niej czy do gwiezdnej stolicy

Sprawia, że róże są różane, fiołkowe fiołki

Czy łatwo złamać jej lico anielicy

Jak tafle wafla gotowe na rozłąki?

Kamila Bartkowiak

Co przyda mi się z Ogniska w dorosłym życiu?

Co przyda mi się z Ogniska w dorosłym życiu? 

To jedno z pytań w naszej corocznej anonimowej ankiecie na zakończenie roku. Oto wybrane odpowiedzi na trzy pytania i zdjęcia oczywiście z pokazów na uroczystości zakończenia roku.

Jak zmieniłem/zmieniłam się dzięki Ognisku?

Urosłem. Tak ze trzy metry

Otworzyłam się bardziej na świat, uwrażliwiłam na sztukę (szczególnie obrazy)

Nie mówię „jakby”

W końcu jestem pewny siebie

Poznałam sens wczesnego wstawania w weekend

Przestałam sama krytykować swoje pomysły

Częściej jestem szczęśliwa

Poznałam przyjaciółki na całe życie

Nie jestem tak zależny od otoczenia

Otworzyły mi się nowe szufladki w głowie

Dzięki odegraniu jakichś scenek często mogę rozładować sytuację

Widok człowieka stojącego na głowie na patelni już mnie nie dziwi, a raczej sprawia, że się uśmiecham

Nie boję się wyrażać swojej opinii

Nauczyłam się rozumieć inne punkty widzenia, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam

Zaczęłam dostrzegać piękno w prostych rzeczach

Nabrałam wiary w siebie

Mniej boję się pokazywać to, kim jestem

Nauczyłem się śmiać się z siebie

Pokochałam polską kulturę

Szanowni państwo, Ognisko sprawiło, że etap zbuntowanego nastolatka przerodził się w kulturalnego dżentelmena

Zrozumiałam, że bycie innym nie znaczy gorszym

Urosłam, urosło też moje serce i miłość do teatru i sztuki

Czego nauczyłem/nauczyłam się w Ognisku?

Tego, że lata nie bycia w nim to lata stracone

Że jestem ciekawą osobą

że powinnam poświęcać swoim atutom tyle czasu, ile poświęcam wadom

Że trzeba wyrażać swoją opinię

Nie poddawać się

Doceniać swoje pomysły

Liczyć. I nauczyłem innych liczyć na mnie

Mówić wolniej i wyraźniej

Pisać lepsze dialogi i scenariusze

Wiązać buty

Postrzegać świat na swój własny i jedyny sposób

Odpowiedzialności

Sposobu myślenia

Odwagi do wyrażania moich uczuć

Znajdowania wyjścia z życiowych labiryntów

Czym jest lombard

Czym się różni lewica od prawicy

Za co kocham Bartka M.

Jak pozbyć się blokad i być śmiesznym

Jak nie wkurzać ludzi wokół siebie

Jak żyć / Jak kochać / Jak poznawać siebie

Nie tylko patrzeć, ale też widzieć

Mieć serce i patrzeć sercem

Doceniać spotkane na drodze kamienie

Łamać wszelkie bariery i utarte schematy

Jak robić duże rzeczy z małych rzeczy

Że trzeba rozmawiać z ludźmi / Jak rozmawiać z ludźmi

Że warto próbować nowych rzeczy

Korzystać z życia

żeby się nie bać

Co przyda mi się z Ogniska w dorosłym życiu?

Wyobraźnia, szybkie myślenie, publiczne wystąpienia

Wiedza, że nigdy nie można mówić, że czegoś się nie da

To, że łatwo poznaję nowych ludzi

Z Ogniska na pewno przyda mi się „O” i „K”, bo ci ludzie udowadniają, że jest OK nawet gdy nie jest.

Znajomości, bo znajomości to podstawa! /Kultura i sztuka / Mądrość

Rozmowy z innymi, udowadnianie że liczy się moje zdanie

Wypowiedzi/ słownictwo / poczucie humoru / Empatia / Wyrozumiałość

Otwarte oczy na piękno wszystkiego, co nas otacza

Nieskończona kreatywność

Umiejętność cierpliwego szukania rozwiązań

Spontaniczność, pomysłowość, wiarygodność

Brak dyskryminacji innych

Zaangażowanie i wola walki

Otwartość na różne poglądy i że trzeba zawsze myśleć o innych, gdy podejmujemy jakąś decyzję.

wiara w siebie polegająca na nie poddawaniu się, jak za pierwszym razem coś nie wyjdzie.

Wspomnienia, gdy kiedyś życie da mi w kość, przypomnę sobie te szalone chwile

Nie ma mówienia „nie wiem”, trzeba mieć otwartą głowę, jeśli będę lekarzem – na pewno się przyda

Na każdy problem będę potrafiła znaleźć rozwiązanie

Będę umiała w 5 sekund stać się rurą od odkurzacza

Będę odważniejszy i nie będę miał tremy

Umiejętność odnalezienia w sobie dziecka, nawet gdy dorosłość mnie przytłacza

Umiejętność zbudowania ściany z krzeseł, a dzięki temu będę mogła zbudować cały dom

To, że mogę być każdym

Anna Kozłowska - Nagroda im. Doroty Wolskiej

Dziś po raz 10. przyznajemy Nagrodę im. Doroty Wolskiej. Najważniejszą w Ognisku. Nie tylko artystyczną, bo przede wszystkim powiązaną z naszymi ideałami. We współczesnym świecie ideały to często już puste, przeżute słowa, dowolnie szasta się pamięcią i pomnikami, opluwa autorytety, hejtuje przejawy zbytniej otwartości, a ufność i zaufanie nie są w cenie. A my na przekór i pod prąd! Przy takiej okazji chcemy używać wielkich słów, które dla nas puste nie są i chcemy promować dobro. Bo tak działałaby również Dorota.

https://www.facebook.com/O.T.U.Machulskich/photos/?tab=album&album_id=692488457475758

Dorota była fenomenem wielu talentów. Mistrzynią improwizacji ze społecznikowskim zacięciem. Fanką Witkacego. Osobą piękną, mądrą, wyrozumiałą, otwartą, ciepłą, pogodną, troskliwą, uśmiechniętą, twórczą, wnikliwą. Z ogromną wiarą w drugiego człowieka. Była drogowskazem dla zagubionych, nieśmiałych, zakompleksionych. Iskrą, która zapalała innych. Pełną radości życia. Zbyt krótkiego życia niestety. Była niezbędną częścią Ogniska. I żeby ten dar nie pozostał wyłącznie w pamięci tych, którzy Ją znali, żeby nie odszedł – ustanowiliśmy nagrodę Jej imienia. I dzięki temu Dorota wciąż z nami jest! Wciąż jest drogowskazem i symbolizuje to, co w Ognisku najlepsze i najważniejsze.

Oto lista dotychczasowych nagrodzonych Ogniskowiczów:

2006 - Ewa Wikieł

2007 - Janina Kędziora

2008 - Anna Iżyńska

2009 - Marcin Zbyszyński

2010 - Maria Krasuska

2011 - Natalia Bloch

2012 - Kamila Straszyńska

2013 - Michał Ferenc

2014 - Iga Dzięgielewska i Maja Leszek

2015 - Helena Urbańska

https://www.facebook.com/O.T.U.Machulskich/photos/?tab=album&album_id=427200890671184

Lista imponująca, bo wśród nagrodzonych większość współpracuje z Ogniskiem. Ewę porwały studia reżyserii w Berlinie, Marcin reżyserię kończy w warszawskiej Akademii Teatralnej i dzięki temu prowadzi stałe zajęcia w Ognisku. Marysia ostatnio się u nas pojawiła, bo po powrocie ze Stanów studiuje produkcję filmową i poszukiwała aktorów do filmu. Natalia i Michał studiują na wydziałach lalkarskich i przyjeżdżają z nową wiedzą poprowadzić warsztaty na naszych letnich obozach. Kamila obecnie w Bolonii zalicza ostatnie egzaminy i również przylatuje na obóz, a na stale współtworzy KAMERTON KULTURY (warto czytać!). Iga i Maja właśnie otwierają nowy studencki etap w życiu, a o uskrzydlonej Helenie z pewnością jeszcze usłyszymy, bo jeszcze przed maturą, a już działa pełną parą! Kto dzisiaj? Z pewnością ktoś, kto ma ogniskowy żar i wiarę, że warto działać dla innych. Bo doskonale rozumie sens ogniskowego przyrzeczenia, żeby przez sztukę kształtować siebie i swoje środowisko.

P.S. 
2016 - Aleksandra Uma

2017 - Hanna Korewicka

2018 - Kamila Dziorek i Barbara Wrona

2019 - Katarzyna Grzegorzewska

2020 - Aleksandra Roguska i Oliwia Hołozubiec

2021 - Karolina Gosk

2022 - Patrycja Feliszek i Stanisław Malicki

2023 - Karolina Jagielak i Karol Jagielak

2024 - Filip Pardyak

2025 - Lena Wróblewska i Szymon Karbowy

Julia Grodzewicz - Zobowiązanie

Zacząć jest zawsze najtrudniej, ale uznałam, że muszę  napisać  choć trochę o miejscu,  które tak wiele zmieniło w moim życiu. Wszystko zaczęło się cztery lata temu, kiedy przyszłam na przesłuchanie. Wtedy jeszcze nie wiedziałam jak bardzo to miejsce i ludzie mnie zmienią. Szczerze przyznam, że zbytnio nie zależało mi na tym, żeby dostać się do Ogniska. Myślałam, że są to zwykłe zajęcia teatralne. Dopiero teraz wiem, że Ognisko to jedno z najwspanialszych rzeczy jakie spotkały mnie w życiu.

Te wszystkie  pokazy , święta i przede wszystkim obozy. To wspomnienia, które zostają na całe życie i jeszcze dłużej. Ogniskowicze starsi, młodsi, w moim wieku oraz instruktorzy, od których uczę się jak być człowiekiem, jak być wrażliwym na świat, na sztukę. Uczę się najważniejszych wartości.

Myślę, że przełomowym momentem w Ognisku była dla mnie fuksówka. Bo to dzięki temu wspaniałemu dniu, gdy razem z całą gromadką fuksów przeszliśmy już wszystkie piosenki, scenki i improwizacje, i gdy nadszedł ten magiczny moment stania w kole przy blasku świec zrozumiałam, że jestem częścią  czegoś wspaniałego, że gdy dołączę do  KMT, dołączę  do grona ludzi wyjątkowych. Poczułam się zobowiązana wobec wszystkich, którzy wpisali się do księgi przede mną, że od tej pory muszę godnie reprezentować Ognisko. Od tej pory muszę być wrażliwa na świat i ludzi, muszę poprzez sztukę kształtować siebie i swoje środowisko oraz dawać przykład tym, którzy będą wpisywać się do księgi za rok, dwa, może za dziesięć lat. Oraz wszystkim ludziom, których będę spotykać każdego nowego dnia.