Barbara Synak - Mój pierwszy warsztat

Każdy kto przychodzi do Ogniska potrzebuje trochę czasu aby wczuć się w jego klimat Każdy kto przychodzi do Ogniska potrzebuje trochę czasu aby wczuć się w jego klimat, zagłębić się w jego szczegóły i odkryć znaczenie wszystkich tajemniczych słów. Jednym z takich magicznych i nieznanych słów jest „warsztat” - krótkie przedstawienie w pełni zrealizowane przez Ogniskowicza (aby dostać dyplom ukończenia Ogniska należy zaliczyć takie 3). Do Ogniska właściwie zaciągnął mnie kolega, dlatego przychodząc na pierwsze zajęcia wiedziałam już o Machulskich to i owo. Jedną z takich rzeczy był właśnie warsztat, co niektórzy instruktorzy od razu zauważyli i zaczęli namawiać do zrealizowania go. Na samym początku był to dla mnie bardzo odległy temat! „Jasne, ale przecież jeszcze nie teraz!”, „Mam przecież dużo czasu, po co się z tym spieszyć?”. Ale czas mijał, różne teksty przelatywały mi przez ręce, a warsztatu ani widu, ani słychu. W pewnym momencie złapałam się nawet na tym, ze czytając każdy tekst, czy to wiersz, czy książkę, czy artykuł, podświadomie już myślałam jakby to tutaj przestawić na scenie... Ale nieograniczony czas pozwalał mi w każdym tekście znaleźć jakąś niedoskonałość i odkładać to w nieskończoność. W końcu dałam sobie termin: "na obozie zrobię warsztat, koniec kropka". Znalazłam tekst, obsadę i zaczęłam myśleć. Właściwa praca zaczęła się dopiero na obozie. Okazało się, że nie będzie to takie proste jak myślałam... Stres z powodu małej ilości czasu i ogrom rzeczy do zrobienia dawały się we znaki, ale wkręciłam się w ogniskowy wir i jakoś to szło. Oczywiście, było bardzo dużo wahań i przeszkód. A tu światło nie takie, a tu zbyt głośno, a tu ktoś będzie się rozpraszał... Doszło nawet do tego, że dzień przed terminem, o godzinie 19 chciałam odwołać warsztat. Ale dzięki jednej dobrej ogniskowej duszy, która widząc mnie we łzach jedyne co powiedziała to: "chodź na próbę" i wszystko się udało! W scenariuszu zmieniłyśmy praktycznie wszystko i okazało się to najlepszą decyzją jaką mogłam wtedy podjąć. Świeże spojrzenie, kilka godzin prób aż do nocy i następnego dnia wszystko wyszło tak jak sobie wymarzyłam! Świat jest jednak sprawiedliwy i za ciężką pracę czeka człowieka nagroda. Kiedy cała spięta czekałam na miejscu warsztatu i zobaczyłam zbliżającą się widownię, na jej czele zobaczyłam znajomą blond postać. Na początku trudno mi było uwierzyć ale po kilku sekundach okazało się, że nawet sam Piotr Adamczyk przyszedł zobaczyć mój warsztat! Gdy po wszystkim zapytałam się koleżanki, która mi pomagała, czy coś o tym wiedziała, z miną pełną spokoju powiedziała, że oczywiście, że tak, ale nic mi nie powiedziała, bo nie chciała mnie stresować. Może i dobrze? W każdym razie, gdyby ktoś teraz zapytał mnie czy było warto się stresować, bez wahania odparłabym, że tak. Co więcej, mam zamiar to powtórzyć! To czego nauczyłam się robiąc mój pierwszy warsztat to to, że w Ognisku naprawdę można zrobić coś z niczego.

Wielcy aktorzy w wielkich rolach 1

czterowersy powstały na letnich warsztatach dramaurgiczno-teatralnych latem 2016

Krystyna Janda w roli Agnieszki w filmie Andrzeja Wajdy "Człowiek z marmuru"

                      W „Człowieku z marmuru” w roku 1977

Który opowiada dyskretnie o systemie PRL-u złudnym

Zagrała młodą studentkę, boku Radziwiłowicza i Łomnickiego

Krystyna Janda, choć u Wajdy wybitna, słynie nie tylko z tego

Marta Szlasa-Rokicka

Jan Machulski jako Henryk Kwinto w filmie "Vabank" Juliusza Machulskiego

                    Zemsta najlepiej smakuje na zimno

Wie o tym dobrze Henryk Kwinto

Okradł nemezis Kramera Gustawa

Czekała go kasa, trąbka i sława

Julia Grodzewicz

Zbigniew Cybulski w roli Maćka Chełmickiego w filmie Andrzeja Wajdy "Popiół i diament"

Powojennej polski bunty antysystemowe

Potrzeba serca i sztuki zrodziła dzieło filmowe

Okrzyknięty naszym polskim Jamesem Deanem Zbyszek

Zmarzniętych już walką, naszych chłopców podpalił kieliszek

Ola Szlasa-Rokicka

 Roman Wilhelmi w roli Nikodema Dyzmy w serialu "Kariera Nikodema Dyzmy" 

W cwaniactwa nie buntu symbol wcielony geniusz Wilhelmiego

Kariery szczeble w marę go wpędziły bogactwa piekielnego

Tak to piął się prownicjuszek Dyzma na fotel premiera

Panie i Panowie w ten oto sposób rodzi się kariera

Ola Szlasa-Rokicka i Maja Urbanowicz

 Marek Perepeczko w roli Janosika w serialu "Janosik"

                      Są takie role, co naznaczają już do końca aktora

Tak było z Janosikiem, a on mówił, że dobra to była zmora

I choć pewnie skrycie marzył dla siebie o czymś więcej

Silnym rozbójnikiem będąc, wkradł się w niejedno serce

Agata Strupiechowska

Bogusław Linda jako Witek Długosz w filmie Krzysztofa Kieślowskiego "Przypadek"

                      Zdążyłem? Czy nie? Od tego zależy

Z kim będę pił a z kim się będę mierzył

I choć ten „przypadek” reżyserował Kieślowski

To mi się chce gadać z Pasikowskim

Tomasz Klochowicz

Katarzyna Figura jako Mariola Wafelek w filmie Radosława Piwowarskiego "Pociąg do Hollywood"

                      To pociąg do niej czy do gwiezdnej stolicy

Sprawia, że róże są różane, fiołkowe fiołki

Czy łatwo złamać jej lico anielicy

Jak tafle wafla gotowe na rozłąki?

Kamila Bartkowiak

Co przyda mi się z Ogniska w dorosłym życiu?

Co przyda mi się z Ogniska w dorosłym życiu? 

To jedno z pytań w naszej corocznej anonimowej ankiecie na zakończenie roku. Oto wybrane odpowiedzi na trzy pytania i zdjęcia oczywiście z pokazów na uroczystości zakończenia roku.

Jak zmieniłem/zmieniłam się dzięki Ognisku?

Urosłem. Tak ze trzy metry

Otworzyłam się bardziej na świat, uwrażliwiłam na sztukę (szczególnie obrazy)

Nie mówię „jakby”

W końcu jestem pewny siebie

Poznałam sens wczesnego wstawania w weekend

Przestałam sama krytykować swoje pomysły

Częściej jestem szczęśliwa

Poznałam przyjaciółki na całe życie

Nie jestem tak zależny od otoczenia

Otworzyły mi się nowe szufladki w głowie

Dzięki odegraniu jakichś scenek często mogę rozładować sytuację

Widok człowieka stojącego na głowie na patelni już mnie nie dziwi, a raczej sprawia, że się uśmiecham

Nie boję się wyrażać swojej opinii

Nauczyłam się rozumieć inne punkty widzenia, nawet jeśli się z nimi nie zgadzam

Zaczęłam dostrzegać piękno w prostych rzeczach

Nabrałam wiary w siebie

Mniej boję się pokazywać to, kim jestem

Nauczyłem się śmiać się z siebie

Pokochałam polską kulturę

Szanowni państwo, Ognisko sprawiło, że etap zbuntowanego nastolatka przerodził się w kulturalnego dżentelmena

Zrozumiałam, że bycie innym nie znaczy gorszym

Urosłam, urosło też moje serce i miłość do teatru i sztuki

Czego nauczyłem/nauczyłam się w Ognisku?

Tego, że lata nie bycia w nim to lata stracone

Że jestem ciekawą osobą

że powinnam poświęcać swoim atutom tyle czasu, ile poświęcam wadom

Że trzeba wyrażać swoją opinię

Nie poddawać się

Doceniać swoje pomysły

Liczyć. I nauczyłem innych liczyć na mnie

Mówić wolniej i wyraźniej

Pisać lepsze dialogi i scenariusze

Wiązać buty

Postrzegać świat na swój własny i jedyny sposób

Odpowiedzialności

Sposobu myślenia

Odwagi do wyrażania moich uczuć

Znajdowania wyjścia z życiowych labiryntów

Czym jest lombard

Czym się różni lewica od prawicy

Za co kocham Bartka M.

Jak pozbyć się blokad i być śmiesznym

Jak nie wkurzać ludzi wokół siebie

Jak żyć / Jak kochać / Jak poznawać siebie

Nie tylko patrzeć, ale też widzieć

Mieć serce i patrzeć sercem

Doceniać spotkane na drodze kamienie

Łamać wszelkie bariery i utarte schematy

Jak robić duże rzeczy z małych rzeczy

Że trzeba rozmawiać z ludźmi / Jak rozmawiać z ludźmi

Że warto próbować nowych rzeczy

Korzystać z życia

żeby się nie bać

Co przyda mi się z Ogniska w dorosłym życiu?

Wyobraźnia, szybkie myślenie, publiczne wystąpienia

Wiedza, że nigdy nie można mówić, że czegoś się nie da

To, że łatwo poznaję nowych ludzi

Z Ogniska na pewno przyda mi się „O” i „K”, bo ci ludzie udowadniają, że jest OK nawet gdy nie jest.

Znajomości, bo znajomości to podstawa! /Kultura i sztuka / Mądrość

Rozmowy z innymi, udowadnianie że liczy się moje zdanie

Wypowiedzi/ słownictwo / poczucie humoru / Empatia / Wyrozumiałość

Otwarte oczy na piękno wszystkiego, co nas otacza

Nieskończona kreatywność

Umiejętność cierpliwego szukania rozwiązań

Spontaniczność, pomysłowość, wiarygodność

Brak dyskryminacji innych

Zaangażowanie i wola walki

Otwartość na różne poglądy i że trzeba zawsze myśleć o innych, gdy podejmujemy jakąś decyzję.

wiara w siebie polegająca na nie poddawaniu się, jak za pierwszym razem coś nie wyjdzie.

Wspomnienia, gdy kiedyś życie da mi w kość, przypomnę sobie te szalone chwile

Nie ma mówienia „nie wiem”, trzeba mieć otwartą głowę, jeśli będę lekarzem – na pewno się przyda

Na każdy problem będę potrafiła znaleźć rozwiązanie

Będę umiała w 5 sekund stać się rurą od odkurzacza

Będę odważniejszy i nie będę miał tremy

Umiejętność odnalezienia w sobie dziecka, nawet gdy dorosłość mnie przytłacza

Umiejętność zbudowania ściany z krzeseł, a dzięki temu będę mogła zbudować cały dom

To, że mogę być każdym

Anna Kozłowska - Nagroda im. Doroty Wolskiej

Dziś po raz 10. przyznajemy Nagrodę im. Doroty Wolskiej. Najważniejszą w Ognisku. Nie tylko artystyczną, bo przede wszystkim powiązaną z naszymi ideałami. We współczesnym świecie ideały to często już puste, przeżute słowa, dowolnie szasta się pamięcią i pomnikami, opluwa autorytety, hejtuje przejawy zbytniej otwartości, a ufność i zaufanie nie są w cenie. A my na przekór i pod prąd! Przy takiej okazji chcemy używać wielkich słów, które dla nas puste nie są i chcemy promować dobro. Bo tak działałaby również Dorota.

https://www.facebook.com/O.T.U.Machulskich/photos/?tab=album&album_id=692488457475758

Dorota była fenomenem wielu talentów. Mistrzynią improwizacji ze społecznikowskim zacięciem. Fanką Witkacego. Osobą piękną, mądrą, wyrozumiałą, otwartą, ciepłą, pogodną, troskliwą, uśmiechniętą, twórczą, wnikliwą. Z ogromną wiarą w drugiego człowieka. Była drogowskazem dla zagubionych, nieśmiałych, zakompleksionych. Iskrą, która zapalała innych. Pełną radości życia. Zbyt krótkiego życia niestety. Była niezbędną częścią Ogniska. I żeby ten dar nie pozostał wyłącznie w pamięci tych, którzy Ją znali, żeby nie odszedł – ustanowiliśmy nagrodę Jej imienia. I dzięki temu Dorota wciąż z nami jest! Wciąż jest drogowskazem i symbolizuje to, co w Ognisku najlepsze i najważniejsze.

Oto lista dotychczasowych nagrodzonych Ogniskowiczów:

2006 - Ewa Wikieł

2007 - Janina Kędziora

2008 - Anna Iżyńska

2009 - Marcin Zbyszyński

2010 - Maria Krasuska

2011 - Natalia Bloch

2012 - Kamila Straszyńska

2013 - Michał Ferenc

2014 - Iga Dzięgielewska i Maja Leszek

2015 - Helena Urbańska

https://www.facebook.com/O.T.U.Machulskich/photos/?tab=album&album_id=427200890671184

Lista imponująca, bo wśród nagrodzonych większość współpracuje z Ogniskiem. Ewę porwały studia reżyserii w Berlinie, Marcin reżyserię kończy w warszawskiej Akademii Teatralnej i dzięki temu prowadzi stałe zajęcia w Ognisku. Marysia ostatnio się u nas pojawiła, bo po powrocie ze Stanów studiuje produkcję filmową i poszukiwała aktorów do filmu. Natalia i Michał studiują na wydziałach lalkarskich i przyjeżdżają z nową wiedzą poprowadzić warsztaty na naszych letnich obozach. Kamila obecnie w Bolonii zalicza ostatnie egzaminy i również przylatuje na obóz, a na stale współtworzy KAMERTON KULTURY (warto czytać!). Iga i Maja właśnie otwierają nowy studencki etap w życiu, a o uskrzydlonej Helenie z pewnością jeszcze usłyszymy, bo jeszcze przed maturą, a już działa pełną parą! Kto dzisiaj? Z pewnością ktoś, kto ma ogniskowy żar i wiarę, że warto działać dla innych. Bo doskonale rozumie sens ogniskowego przyrzeczenia, żeby przez sztukę kształtować siebie i swoje środowisko.

P.S. 
2016 - Aleksandra Uma

2017 - Hanna Korewicka

2018 - Kamila Dziorek i Barbara Wrona

2019 - Katarzyna Grzegorzewska

2020 - Aleksandra Roguska i Oliwia Hołozubiec

2021 - Karolina Gosk

2022 - Patrycja Feliszek i Stanisław Malicki

2023 - Karolina Jagielak i Karol Jagielak

2024 - Filip Pardyak

2025 - Lena Wróblewska i Szymon Karbowy

Julia Grodzewicz - Zobowiązanie

Zacząć jest zawsze najtrudniej, ale uznałam, że muszę  napisać  choć trochę o miejscu,  które tak wiele zmieniło w moim życiu. Wszystko zaczęło się cztery lata temu, kiedy przyszłam na przesłuchanie. Wtedy jeszcze nie wiedziałam jak bardzo to miejsce i ludzie mnie zmienią. Szczerze przyznam, że zbytnio nie zależało mi na tym, żeby dostać się do Ogniska. Myślałam, że są to zwykłe zajęcia teatralne. Dopiero teraz wiem, że Ognisko to jedno z najwspanialszych rzeczy jakie spotkały mnie w życiu.

Te wszystkie  pokazy , święta i przede wszystkim obozy. To wspomnienia, które zostają na całe życie i jeszcze dłużej. Ogniskowicze starsi, młodsi, w moim wieku oraz instruktorzy, od których uczę się jak być człowiekiem, jak być wrażliwym na świat, na sztukę. Uczę się najważniejszych wartości.

Myślę, że przełomowym momentem w Ognisku była dla mnie fuksówka. Bo to dzięki temu wspaniałemu dniu, gdy razem z całą gromadką fuksów przeszliśmy już wszystkie piosenki, scenki i improwizacje, i gdy nadszedł ten magiczny moment stania w kole przy blasku świec zrozumiałam, że jestem częścią  czegoś wspaniałego, że gdy dołączę do  KMT, dołączę  do grona ludzi wyjątkowych. Poczułam się zobowiązana wobec wszystkich, którzy wpisali się do księgi przede mną, że od tej pory muszę godnie reprezentować Ognisko. Od tej pory muszę być wrażliwa na świat i ludzi, muszę poprzez sztukę kształtować siebie i swoje środowisko oraz dawać przykład tym, którzy będą wpisywać się do księgi za rok, dwa, może za dziesięć lat. Oraz wszystkim ludziom, których będę spotykać każdego nowego dnia.

Anna Kozłowska - na Dzień Teatru powrót do źródeł

Osuchów 2004, fot. Adam Biernacki

Kto nauczył mnie teatru? Nieskończona lista nazwisk. Gdzie? W tylu atrakcyjnych miejscach. Ale przede wszystkim u Machulskich. Tylu wspaniałych ludzi dołożyło barwne 5 groszy do mojej artystycznej edukacji. W przededniu Dnia Teatru wracam do źródła. Do budynku na Reja, gdzie wówczas działali Halina i Jan Machulscy. Tam gdzie w ramach bycia Ogniskowiczem odbywaliśmy dyżury jako bileterzy. Odziana w brązowy firmowy kubraczek stałam podekscytowana przy drzwiach do sali widowiskowej i sprawdzałam bilety wchodzącym widzom. Ale wcześniej witał tychże widzów Jan Machulski. Aktor, często reżyser przedstawienia, no i dyrektor tamtego teatru. Skoro sam pan Jan Machulski każdemu z wchodzących do teatru gości osobiście mówił dobry wieczór i każdemu ściskał rękę na powitanie, to dał mi tym samym do zrozumienia, że to widz jest najważniejszy w teatrze. Po spektaklu pan Jan wraz z zespołem, już prywatnie, wchodził ponownie na scenę, żeby z widzami porozmawiać, o tym, co przed chwilą na tejże scenie się zdarzyło. Te rozmowy, czasami burzliwe, pokazały mi, że bywają różne racje, różne motywacje, ludzie zachowują się w zadziwiający, pokrętny sposób i żadna sytuacja nie jest zero-jedynkowa. A życie nie jest czarno-białe. I żeby nikogo nie skreślać, bo zawsze warto zatrzymać się, próbować zrozumieć, pomóc. Ale przede wszystkim uświadomiły mi, że w teatrze mówi się o rzeczach ważnych. I że teatr jest doskonałym miejscem do wymiany poglądów. Potem były ogniskowe warsztaty, wyjazdy na letnie obozy. I tam również pojawiał się Jan Machulski. Przyglądał się, doradzał, wspierał. Oglądał nasze pokazy i omawiał. Krytykował i chwalił. Skoro ten znany aktor poświęcał swój czas dzieciakom, to może nasze artystyczne działania były jednak w jakiś sposób ważne… I tak poczułam, że nasz głos ze sceny ma wartość. Duszą Ogniska była Pani Halina, ale obecność Pana Jana miała niebagatelne znaczenie. Pan Jan również pojawiał się u boku Pani Haliny w czasie obrzędu KMT czyli Koła Miłośników Teatru. Oboje trzymali linę, zapraszali do kręgu i swoim przykładem udowadniali, że teatr jest wspólnotą. I że można przez sztukę wciąż kształtować siebie i swoje środowisko. W ten sposób uczyłam się teatru, przez codzienne oddychanie. I teatr stał się jak oddech. Oczywisty i niezbędny. Dziś uczę teatru. Ale jednocześnie wciąż uczę się teatru. Od Ogniskowiczów na zajęciach i warsztatach. Stawiając pytania i słuchając odpowiedzi. W czasie ważnych publicznych rozmów po warsztatach, ale i tych przelotnych gdzieś na schodach lub na korytarzu. I dlatego z uwagą słucham tego, co Ogniskowicze mówią na filmikach przygotowanych na tegoroczny Dzień Teatru:

Co jest najważniejsze w teatrze? https://www.youtube.com/watch?v=5leT41J1LAc

Kiedy słyszę teatr… https://www.youtube.com/watch?v=Rhj9j5k5oz4

Dlaczego nie wszyscy chodzą do teatru? https://www.youtube.com/watch?v=jJX0EhbI0WY&feature=youtu.be

Gdyby na świecie nie było teatru? https://www.youtube.com/watch?v=rRdRFf0GSyk

Katarzyna Kołodziejczyk - VetAway, czyli weterynaryjna przygoda!

 

Ognisko, to pod wieloma względami miejsce magiczne. Przede wszystkim, jest to miejsce spotkania dla ludzi mających różnego rodzaju zainteresowania i pasje. Wspólnie tworzą oni mieszankę wybuchową, oczywiście w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Nie każdy Ogniskowicz ma w planach bycie aktorem, reżyserem czy operatorem. Owszem, sporo osób wiąże swoją przyszłość z teatrem lub filmem, ale nie wszyscy. Dlaczego o tym piszę? Ponieważ jestem właśnie takim przypadkiem. Do Ogniska uczęszczałam w latach 2006-2010, początkowo w grupie „Ferdydurke” , następnie „Hamlet” . Dwa razy byłam na obozie w Jadwisinie, gdzie udało mi się dołączyć do zaszczytnego grona członków KMT.

 W chwili obecnej mam 23 lata i jestem studentką 4-go roku na….. weterynarii. Pomimo aktorskiego zacięcia, moja miłość do zwierząt i chęć niesienia im pomocy okazały się silniejsze i tak oto już za dwa lata uzyskam tytuł lekarza weterynarii. Czy w związku z tym, cztery lata w Ognisku były stratą czasu? Wręcz przeciwnie! Może mi nie uwierzycie, ale nauczyłam się tam wielu rzeczy, które wykorzystuję na co dzień. Pierwsza i chyba najważniejsza rzecz, to umiejętność słuchania. Zwierzęta nie potrafią powiedzieć nam co je boli, te informacje musimy uzyskać od właściciela. Jest to jeden z najważniejszych elementów, prowadzących do postawienia diagnozy i w efekcie zastosowania odpowiedniego leczenia. Kolejna sprawa, to umiejętność pracy w grupie. Bez współpracy z opiekunem zwierzęcia oraz innymi lekarzami, droga do wyleczenia pacjenta jest dużo bardziej kręta, a nieraz nawet niemożliwa do przejścia. Kreatywność i wyobraźnia to kolejne narzędzia przydatne w tym zawodzie. Często trzeba działać szybko, bez dostępu do odpowiedniego sprzętu, korzystając z tego co jest pod ręką.  Nawet nie zdajecie sobie sprawy jakie rozwiązania, często ratujące życie, przychodzą wtedy do głowy. Mogłabym tak wymieniać i wymieniać, ale czas przejść do sedna. Ognisko nauczyło mnie, że warto marzyć i o te marzenia walczyć. Trzeba uparcie dążyć do celu i nie odkładać niczego na  potem. Kierując się tym, postanowiłam spełnić swoje marzenie z dzieciństwa. I tak oto, w najbliższe wakacje, wybieram się na miesięczny staż do rezerwatu Shamwari w RPA, gdzie pod okiem najlepszych specjalistów będę zdobywać doświadczenie z zakresu medycyny dzikich zwierząt. Moimi pacjentami będą miedzy innymi lwy, zebry, słonie, nosorożce i wielu innych przedstawicieli afrykańskiej fauny. Skąd w ogóle w mojej głowie taki pomysł? Jako mała dziewczynka uwielbiałam wszystkie filmy i programy o zwierzętach. Obiecałam sobie, że kiedyś będę podróżować i leczyć zwierzęta z całego świata. Szczególną miłością zapałałam do Afryki. Napisałam maila do interesującego mnie rezerwatu i po wymianie kilku wiadomości zostałam przyjęta na staż! Stwierdziłam, że skoro już przejadę taki szmat drogi, to warto przy okazji zrobić coś dobrego, coś, co będę mogła kontynuować po powrocie. Zdecydowałam, że będąc na miejscu zwrócę uwagę na problem, jakim jest kłusownictwo. Na własne oczy zobaczę, jak wygląda walka z ludźmi, którzy dla zysku zabijają bezbronne zwierzęta. Po powrocie podzielę się zdobytą wiedzą i pokażę Wam, jak wszyscy możemy z tym walczyć. Bo to od nas zależy, czy nasze dzieci będą znały nosorożce i słonie tylko z obrazków i filmów.

Przygotowania do mojego wyjazdu ruszyły już pełną parą i niestety zaczęły się schody…. Moja wyprawa wiąże się z dużymi kosztami. Oczywiście odkładam od dawna, ale mimo wszystko bez wsparcia nie uda mi się wyjechać. Dlatego właśnie prowadzę zbiórkę na portalu crowdfundingowym. Każdemu wspierającemu nie pozostanę dłużna i mam do zaoferowania różne nagrody i upominki. Zwracam się do Was z ogromną prośbą o wsparcie, każda, nawet najmniejsza wpłata, przybliża mnie do spełnienia marzenia o leczeniu dzikich zwierząt. Pomóżcie mi w osiągnięciu celu i pokazaniu, że nie ma rzeczy niemożliwych!

 Zachęcam Was do zajrzenia na mojego bloga i fanpage’a, gdzie znajdziecie więcej informacji odnośnie moich przygotowań, jak i ciekawostek odnośnie afrykańskich zwierząt. Załączam również link do mojej zbiórki i z góry dziękuję Wam bardzo za każde, nawet najmniejsze wsparcie!

Blog – www.vetaway.wordpress.com

Fanpage - https://www.facebook.com/vetaway

Zbiórka - https://polakpotrafi.pl/projekt/vetaway-czyli-weterynaryjna-przygoda-?utm_source=projects

                                                                           Jadwisin 2010